Lieve lezers, het heeft lang geduurd voordat ik hier weer kon inloggen en een berichtje kon plaatsen.
Vanwege de migratieperikelen bij web-log/weblog die nu na ruim twee maanden nog niet achter de rug zijn, ben ik verhuisd naar een andere stek. U kunt mij hier volgen (Ik ben al een paar weken bezig daar maar kon het hier niet eerder melden).
Deze site ziet er helemaal anders uit nu, de lay-out, het thema, de zijkolommen. De categorieën kloppen van geen kant meer en de filmpjes van YouTube staan er nog niet op. Ook de accenten en trema’s, de diakritische tekens, verschijnen niet op de juiste manier. De komende tijd ga ik hier maar eens wat aan knutselen. Ik ben in ieder geval blij dat ik mijn oude berichten weer kan lezen
Alle reacties zijn wel bewaard gebleven al worden ze niet overal aangegeven. Gewoon onder ieder bericht even naar beneden scrollen tot na de advertenties.
Parijs is leuk maar in Amsterdam is ook van alles te beleven natuurlijk.
Zoals in museum Willet-Holthuysen, een grachtenhuis aan de Herengracht waar ik een dag of tien geleden ben geweest. In de stijlkamers van het woonhuis, die al heel prachtig zijn, is de expositie Shanghai Gesture te bewonderen. Een mix van kledingstukken, tekeningen, foto’s en stoffen, ontworpen door Chinese en Nederlandse kunststudenten onder leiding van ontwerper Alexander van Slobbe.
Deze modepresentatie vormt een heel origineel contrast met de antieke inrichting van de woning.
Deze dames voelen zich hier, zo te zien, prima thuis.
Een kijkje in de fraai aangelegde tuin.
En nog een paar foto’s.
Ziezo, dit bericht kan ik nog net op tijd plaatsen voor de GROTE migratie die vannacht plaats gaat vinden. Vanaf morgen heeft web-log geen streepje meer.
Nog even nagenieten door middel van een mooi filmpje van Yann Arthus-Bertrand: Parijs vanuit de lucht. Indrukwekkend om al die gebouwen, pleinen, parken, bruggen en straten van bovenaf te zien. Heel relaxed om daar even een kwartiertje voor te gaan zitten. Lekker kijken en tegelijkertijd luisteren naar de toepasselijke chansons. Van Yann Arthus-Bertrand waren een jaar of vijf geleden reusachtige luchtfoto’s te zien bij de Stopera in Amsterdam (de aarde vanuit de hemel), later zag ik ze ook in Brussel. Bijzonder om nu dit filmpje over Parijs op internet te ontdekken.
Het zit er weer op helaas. We hebben een paar heerlijke en enerverende dagen in Parijs gehad, jongste dochter en ik. Maar moe ben ik niet, van Parijs word ik nooit moe. Integendeel, ik krijg er juist energie van.
Ik zal aan de hand van wat foto’s maar even een impressie geven.
Aangekomen op Gare du Nord liepen we bijna een ‘bekende’ tegen het lijf. Een van de muzikanten die deel uitmaakte van de begeleidingsband van Julien Clerc: Fred Renaudin. Nou ja zeg!
Ik had natuurlijk op hem af kunnen stappen en hem kunnen vragen of hij zich nog kan herinneren dat hij ooit een artikeltje en wat foto’s van internet heeft gekopieerd en (voor de lol in het Nederlands) op zijn blog heeft geplaatst, En dat het betreffende artikel van mij/moi was. Dat had ik allemaal kunnen zeggen maar dat deed ik natuurlijk niet.
Het enige wat ik deed was een foto maken vanuit de verte en deze is nog bewogen ook (hij staat daar links in gestreepte trui). *klik*
Vanuit onze hotelkamer hadden we uitzicht op de Sacré-Coeur.
We zijn er meteen maar even naar toe gewandeld en kregen daar op Montmartre per ongeluk(?) crèpes voorgeschoteld. Crèpes met Grand Marnier. Terwijl we alleen koffie hadden besteld. Ook al was het niet de bedoeling, ze smaakten uitstekend. En ik heb ook nog het meeste van dochters portie opgegeten(!)
Dit beeldhouwwerk vind je in de buurt van Les Halles. Geen idee wie het heeft gemaakt.
Pont des Arts: aan de balustrade zijn allemaal slotjes bevestigd door geliefden. Dit was me nog niet eerder opgevallen terwijl ik toch vaker die brug ben overgestoken. Deze brug komt uit op Rue de Seine (in Saint-Germain-des-Prés), een heel leuk straatje met allerlei galeries.
Place de la Sorbonne, altijd goed toeven daar. Met leuke terrasjes en lekker eten.
Muurschilderingen in Saint-Germain-des-Prés en bij Centre Georges Pompidou.
In de Marais, de joodse wijk, zijn de winkeltjes op zondag open. Daar kwamen we een beetje laat achter. Ook is er in die wijk een ontzettend leuk Museum: Musée Carnavalet, een oud stadspaleis waarin de geschiedenis van Parijs te bewonderen is aan de hand van voorwerpen, kleding, schilderijen en ornamenten. We zijn er dinsdag speciaal voor teruggekomen omdat ze op zondag al gingen sluiten toen we net binnen waren.
Vlakbij Musée Carnavalet ligt Place des Vosges, een lekkere plek om even uit te rusten.
Het Pantheon, waarin zich de graven bevinden van onder andere Voltaire, Rousseau en Victor Hugo.
En de ‘Stravinsky’ fontein, ontworpen door Niki de Saint-Phalle en Jean Tinguely bij het Centre Pompidou, is wel een vrolijke slotfoto.
Op de treinreis alleen al, die drie uur en negentien minuten zal gaan duren (als het goed is dan he, als we pech hebben duurt het langer). Maar heerlijk die trein. Iedere keer als ik op het Centraal Station in Amsterdam ben denk ik: Ooooo, kon ik maar weer!
En morgen mAg ik weer.
Als we ons maar niet verslapen!
Wat doen we zolang in de trein? Och, beetje kletsen, beetje naar buiten kijken, beetje wegdommelen, beetje muziek luisteren, beetje lezen (misschien ook nog een beetje eten).
Welk boek zal ik meenemen? Da’s wel een dilemma. Het boek waarin ik bezig ben is nogal dik en dus onhandig in mijn tas. Maar het is wel een mooi boek en ik ben al over de helft..
*klik*
In ieder geval neem ik dit boek mee. Tweedehands gescoord bij de Slegte, lijkt me erg toepasselijk en het is ook redelijk qua formaat en gewicht:
*klik*
En jongste dochter gaat weer met me mee. Ook heel handig!
Mijn linkeroor zat verstopt. Dat heb ik wel vaker en eigenlijk gaat het altijd vanzelf weer over.
Maar nu liep ik al twee dagen met het gevoel van watten in mijn hoofd rond. Om nog maar te zwijgen over het verminderde gehoor. Lastig!
‘Ga dan naar de huisarts,’ vond EJ herhaaldelijk, ‘Dan ben je er zo van verlost.’
Maar ik ben eigenwijs. En ik zit op Ameland.
EJ heeft regelmatig last van een verstopt oor en laat dat vervolgens iedere keer uitspuiten. Zelfs op vakantie in Turkije (waar hij een dikke vette rekening gepresenteerd kreeg).
Ik wil hier liever niet aan beginnen want volgens mijn logica zorgt uitspuiten voor extra aanmaak van oorsmeer en dan zit je er voor de rest van je leven aan vast.
Dus ik rook wat aan het peperbusje om een niesreflex op te wekken, ik gaapte wat, ik drukte mijn oor vacuüm met mijn vinger en liet vervolgens los (voorheen hielp dit altijd wel), ik kauwde kauwgom, ik kneep een watje, doordrenkt met olijfolie, boven mijn oor uit in de hoop dat het propje zachter zou worden. Ik heb zelfs de douchestraal al op mijn oor gericht gehad.
Helaas, het had geen effect.
Omdat het weekend voor de deur stond, ben ik gezwicht en heb toch de huisartsenpraktijk hier op het eiland maar even gebeld. Ik mocht meteen komen van de assistente nadat ze had gecheckt of er iemand aanwezig was die het even kon ‘doen’.
Een alleraardigste arts (in opleiding? Wat zal het zijn, in ieder geval jong) die me in eerste instantie in het Duits aansprak (ik zie er erg Deutsch uit), heeft mijn beide gehoorgangen bekeken en ze zaten allebei verstopt. De rechter ook, al had ik dat niet eens gemerkt.
Ik kreeg een theedoek over mijn schouder en mocht zelf het bekken onder mijn oor vasthouden terwijl de arts eerst drie of vier keer een spuit leegspoot in mijn linkeroor en vervolgens twee keer in mijn rechteroor voordat de propjes loslieten.
Volgens de arts was het goed dat ik met olie had gedruppeld want dan krijg je het propje er makkelijker uit en het wil helemaal niet zeggen dat je er voor de rest van je leven aan vastzit als je oor eenmaal is leeggespoten. De een heeft er nu eenmaal vaker last van dan de ander.
Als prille blogger heb ik ooit eens iets over de Poppy’s geschreven, die Franse jongensgroep uit de jaren ’70 met onder andere hun grote hit Non, non, rien n’a changé.
En ook aan het nummer l’Oiseau, het titelnummer van de jeugdserie ‘Belle et Sebastien’ uit de jaren ’60 heb ik eens een log gewijd. Voor die logjes klikt u hier en hier.
Dankzij het World Wide Web kan een nieuwsgierig mens tegenwoordig een heleboel aan de weet komen.
Nu wil het toeval (of toeval?) dat de leadzanger vanNon, non, rien n’a changé, die Bruno Polius heet, ook het jonge zangertje schijnt te zijn geweest van l’Oiseau.
De jonge hoofdrolspeler uit de serie: Mehdi El Glaoui, heeft het nummer dus niet zelf ingezongen, zoals ik altijd had gedacht.
Bruno Polius maakte op zeer jonge leeftijd al deel uit van het kinderkoor les Petits Chanteurs d’Asnières, waaruit later ook de 17 zangertjes (in steeds wisselende samenstellingen) voor de Poppy’s zijn geselecteerd.
Grappig dat ik als kind zowel Sebastien (ik wist toen nog niet hoe hij werkelijk heette) als Bruno typisch Franse jongetjes vond. Donker haar en donkere ogen. Ten tijde van de televisieserie was ik een jaar of zes en in 1971, het jaar van de grote hit van de Poppy’s, was ik elf of twaalf.
En Franse jongens zagen er in mijn ogen zo uit.
(Foto’s: Google Images)
Wat mij vroeger niet opviel, zie ik nu wel. Bruno heeft Afrikaanse genen. En dat klopt ook want zijn vader komt van Martinique waar meer dan 90% van de bevolking van Afrikaanse afkomst is. En Mehdi is de zoon van Cécile Aubry (actrice en ook de regisseuse van de serie ‘Belle et Sebastien’) en een Arabische prins. Ook niet doorsnee Frans dus.
Hoe meer ik de laatste dagen op internet speur, hoe meer discussies er lijken te circuleren over wie nu werkelijk het lied: L’Oiseau destijds heeft ingezongen. Was het Mehdi, was het Bruno of was het toch nog een ander lid van het kinderkoor, een zekere Gabriel oftewel: Gaby?
Wie het weet mag het zeggen.
Een interessante mini documentaire over het nummer Non, non, rien n’a changé werd uitgezonden in het programma Top 2000 a Gogo, op 26-12-2010. Raar dat ik daar nu via YouTube achter moet komen. Uitgerekend deze uitzending had ik niet gezien.
Maar het is het bekijken waard, het filmpje duurt ongeveer 5 minuten.
Kunt u meteen eens zien hoe Bruno is veranderd en zijn (wilde) haren is kwijtgeraakt.
Maar het betekent ook dat ik afscheid heb moeten nemen van de groep waar ik een half jaar met heel veel plezier heb gewerkt. Van de kinderen, de ouders, de collega’s en in het bijzonder van mijn lieve collega Sofia.
Ik zal haar missen!
Na de zomervakantie start ik met een nieuwe peutergroep op weer een andere school.
